دیگه طاقت ندارم دیگه نمی تونم دوست دارم هرچه زودتر بیام پیشت خدا چرا زجرم می دی منو ببر من جراتش و ندارم خدا تنها آرزومه ... من این دنیا رو دوست ندارم نمی تونم تحملش کنم احساس می کنم هیچ کس پشتمنیست احساس می کنم هر روز تنها تر می شم احساس می کنم برای خودم زندگی نمی کنم دارم فقط برای خانواده ام زندگی می کنم دارم سعی می کنم بهشون نشون بدم من خوشحالم از زندگیم رازیم ولی دارم فقط سعی می کنم طرز فکرشونو عوض کنم دوست ندارم منم بشم مشکل جدیدشون دوست ندارم برای من ناراحت بشن دوست دارم فکر کنن من هیچ غمی ندارم ولی دیگه بریدم دیگه نمی تونم به ظاهر نشون بدم دست خودم نیست از صبح تا شب همین جوری اشکم می یاد دیگه اشکامم نمی تونه جلو خودشونو بگیرن اونم مثل من کم اورده اونم خسته شده

خدا نمی تونم ادامه بدم یه راهی جلوی پاهام بذار که هر چه زودتر بیام پیشت

خیلی برام سخته که بخوام چیزی بگم یا در واقع چیزی بنویسم چون چند ماهی می شد از همه چیز بریده بودم الانم بریدم از تنهایی از اینکه کسی رو ندارم از اینکه تنهای تنهایم هیچ کس نیست باهاش حرف بزنم یا به حرفم گوش بده کسی نیست که ازش نظر بخوام یا در واقع پشتم باشه از تنهایی که توش هستم خسته شدم کاری هم نمی تونم انجام بدم  چون خودم خواستم کسی نباشه الان می تونم بگم ۴ یا در واقع ۵ ماهی شده که کسی نیست و دیگه هم نمی خوام کسی باشه فقط دوست داشتم یه دوست واقعی داشته باشم که بتونم برای همیشه بهش اعتماد کنم که این هم یه چیز غیر ممکنه ای هست توی این دورو زمونه .

روزهام تکراری برو سرکار زود برگرد خونه تا مامان دلش شور نزنه یا حوصله اش سر نره انگار برای خودم زندگی نمی کنم شدم شبیه یک آدم آهنی که بهش گفتن صبح بلند میشی میری سرکار ظهرم زود بر می گردی خونه و هیچ جا حق نداری بری چون مامان تنهای زود برمیگردی.

 توی این زندگی نه تفریحی دارم نه شادی و... از خودم بدم می یاد برای اینکه نمی تونم حتی یه دوست خوب پیدا کنم یه کسی که باهاش برم بیرون بگردم تکیه گاهم باشه خسته شدم خیلی................................................

از تنهایی خودم بریدم